Gelirde Vergide Adalet Mitingi Üzerine: Kim Örgütledi, Kim Neden Korktu?

'Gelirde, Vergide Adalet Mitingi' Üzerine: Kim Örgütledi, Kim Neden Korktu?

Gebze’de yapılan “Gelirde Vergide Adalet” mitingi resmî olarak DİSK’in eylemi olarak duyuruldu. Ancak alana bakıldığında bu mitingin gerçek yükünü kimin taşıdığı, kimin ise bilinçli biçimde uzak durduğu açıkça görüldü.

Bu eylemi fiilen örgütleyen sendikalar Birleşik Metal-İş ve Nakliyat-İş oldu. Alanı dolduran, çağrıyı sahiplenen, işçiyi meydana taşıyan esas güç bu iki sendikanın üyeleriydi. Tam da bu nedenle, DİSK yönetimi içindeki bazı sendikaların bu eyleme mesafeli durması tesadüf değildir.

Genel-İş, Tekstil Sendikası’nın hiç katılmadığı Lastik İş Sendikasının sembolik düzeyde kalmasının arkasında daha derin bir neden vardır. Bu sendikaların genel başkanları ve üst yöneticileri, yalnızca bu eyleme değil; işçiyi merkeze alan her sokak eylemine mesafelidir. Çünkü bu tarz eylemler, onların asıl hedefiyle çelişmektedir. Çünkü bu sendikalar DİSK’i Ankara’ya taşımak istemektedir.

Bu hedef, DİSK içinde süren bir güç mücadelesiyle doğrudan bağlantılıdır. Sözünü ettiğimiz bu sendikacıların önemli bir bölümü, fiilen kendilerine göre yeni bir DİSK inşa etmeye çalışmaktadır. Daha merkezî, daha denetimli, tabanın değil yönetim katlarının belirleyici olduğu bir yapı hedeflenmektedir. Sokak, meydan ve tabandan yükselen kitlesellik bu hedefi boşa düşürme potansiyeli taşıdığı için, bu tür eylemlerden özellikle uzak durulmaktadır.

Birleşik Metal-İş ve Nakliyat-İş’in DİSK’in Ankara’ya taşınmasına karşı çıkması da bu durumun somut başlıklarından biridir. Çünkü Ankara’ya taşınmış, merkezileşmiş bir DİSK; tabanın değil, yönetimlerin sözünün geçtiği bir yapıyı ifade etmektedir. Gebze mitingi gibi tabandan güç alan eylemler ise bu planları zayıflatmaktadır.

Bu nedenle söz konusu sendikaların bu eylemi sahiplenmemesi, yalnızca bir tercihten ibaret değildir; mevcut güç dengelerini koruma refleksidir. Eylem büyüdükçe, kontrol azalmakta; kontrol azaldıkça sendikal bürokrasinin hareket alanı daralmaktadır.

Bu sendikaların eylem anlayışı da bu bakış açısını yansıtmaktadır. İşçiyi meydanlara taşımak yerine, mesai bitimine bir saat kala, işçiyi en hızlı biçimde taşıyabilecekleri alanlarda kısa süreli eylemler tercih edilmektedir. Amaç, kitlesellik yaratmak değil; görüntüyü kurtarmaktır. Risk almayan, kontrolü elden bırakmayan, işçiyi sokakta tutmayan bir eylem tarzı benimsenmektedir.

Bu yaklaşımın doğal sonucu olarak, bu sendikalar bir hafta sonu işçileri meydanlara taşıyacak iradeye de örgütlülüğe de sahip değildir. Yapabildikleri en fazla şey; işyeri önlerinde, temsilci izinleriyle yapılan sınırlı basın açıklamalarıdır. Tekstil Sendikası ise bu sınırlı çabanın bile dışındadır.

Bu sendikaların yönetici kadrolarının işçiden kopuk yaşamları, giyimleri, kuşamları ve bindikleri makam araçları da bu eylem anlayışıyla uyumludur. İşçiyle aynı karede görünmekten kaçınmaları, sokakta eşitlenme ihtimaline duyulan rahatsızlıktan kaynaklanmaktadır.

Tüm bunlara rağmen Gebze yapılan miting kitleseldi. Çünkü Birleşik Metal-İş ve Nakliyat-İş vardı. Yükü fiilen bu sendikaların üyeleri taşıdı. Katılmayan DİSK'e bağlı sendikalar üyelerine açıklama yapmak zorundadır. TÜRK-İŞ'e bağlı Petol İş sendikasının bu eyleme katılımı değerlidir. Sol-sosyalist partiler, gruplar sınırlı da olsa eyleme destek verdi. Önemlidir. DİSK yönetimi ise eyleme adeta misafir gibi katıldı; sorumluluk almadan, sahiplenmeden geldi ve gitti. Tartışılmalı, sorgulanmalıdır.

Asgari ücretin açıklanacağı bu günlerde, bu eyleme katılmayan, eylemi kontrollü ve zararsız hale getirmeye çalışan sendikaların ve DİSK’i masa başında yeniden şekillendirmeye çalışan bu anlayışın kime ve neye hizmet ettiği sorusu işçiler tarafından artık daha yüksek sesle sorulmalıdır.

Sendikacılık, riski minimize ederek değil; işçiyle birlikte göze alarak yapılır. Ve bu da ancak meydanda, işçiyle aynı karede, aynı sürenin ve aynı bedelin içinde mümkün olur.

Miroğlu