İşçi Direnişleri ve Sınıf Dayanışması

İşçi Direnişleri ve Sınıf Dayanışması

Sınıf dayanışması iyidir...

Sınıf dayanışması olmadan da direnişler kazanılabilir,

ama umut vermez. Ve hatta işçileri yalnızlaşlatırabilir.

Bugün işçi direnişlerine bakıldığında sıkça şu tabloyla karşılaşıyoruz:

Direniş alanına dayanışma ziyaretleri yapılıyor.

Sözler veriliyor.

“Mücadelenizi sahipleniyoruz.”

Güzel bir söz. Umut veriyor.

“Direnişiniz zaferle sonuçlanana kadar yanınızdayız.”

Bu daha güzel bir söz.

İşçinin direncini artırıyor.

Sonra…

Kimse yok.

Direniş alanı, ilk günkü kalabalığını hızla kaybediyor.

Geriye çadırda sabahlayan birkaç işçi,

fabrika önünde duyulan birkaç korna sesi kalıyor.

Mahkeme kapılarında bekleyen birkaç yürek ve

hâlâ “yarın ne olacak?” sorusuyla yaşayan insanlar…

Yanlış anlaşılmasın:

İşçiler bir sendikanın öncülüğünde direniyor olabilir.

Bir partinin içinde, bir örgütlülüğün parçası da olabilir.

Direnişi teknik olarak doğru da yürütebilirler.

Pankartı vardır.

Basın açıklaması vardır.

Hukuki süreci vardır.

Ama bir direnişi gerçekten kazandıracak olan bunlar değildir.

Direnişi kazandıracak olan;

işçiye yarını düşündürecek olan,

“Bu mücadele bittiğinde ben yalnız kalmayacağım” dedirtecek olan, ya da ben de bir gün bu mücadeleye girersem yalnız kalmayacağım duygusunu verecek olan şey,

gerçek sınıf dayanışmasıdır.

Sendikalar mücadeleyi örgütler.

Partiler yön verebilir.

Ama direnişi ayakta tutan;

çadırda paylaşılan ekmektir,

atılan slogana bir ses, bir nefes daha katmaktır.

Mahkeme kapısında bekleyen omuzdur,

yalnız bırakılmamaktır.

Ama bu sadece çadırda, alanda yalnız bırakmamak değildir.

İşçilerin her ortamda sesi olabilmektir.

Bu, yalnızca direnen işçiye kazandırmaz;

sınıf mücadelesi veren herkese kazandırır.

Sahada rahat, cesur ve güvenle hareket etmenin zeminini yaratır.

Unutmayalım ki maddi destek işçiyi rahatlatır belki,

ama manevi destek işçinin mücadele gücünü artırır.

Bugün direniş alanlarında en çok eksilen şey de budur.

Çok söz var.

Çok bildiri var.

Çok fotoğraf var.

Ama omuz az.

Ekmek az.

Devam eden yol arkadaşlığı az.

Ve işçi bunu iliklerine kadar hissediyor.

Çünkü umut, pankarttan değil,

yanında kalan insandan doğar.

Sınıf dayanışmasıyla kazanılan işçi direnişlerinin artması patronların kabusudur.

Dayanışma olmadan da işçiler,

kendi öz gücüyle ve örgütlülüğüyle mücadeleyi kazanabilir. Çok örneği var.

Ama gerçek kazanım,

sadece bir işyerinin değil, bir sınıfın birlikte kazanımıdır.

Hakları için direnen işçilere verilen sınıf dayanışması; fabrikada, işyerinde çalışan diğer işçileri cesaretlendirir,

örgütlenmenin önünü açar.

Onlar direndi, kazandı.

Onlar yalnız bırakılmadı.

Biz de yalnız değiliz.

İşte o gün,

gelecek gerçekten değişmeye başlar.

Bir direnişi kazandıracak olan da,

o direnişi geleceğe umut olarak bırakacak olan da gerçek sınıf dayanışmasıdır.

Sınıf dayanışması iyidir...

İşçi sınıfı kazanır...

Miroğlu