SOSYAL MEDYA MAHALLESİ

SOSYAL MEDYA MAHALLESİ

Solcuların yaşadığı mahalle ile işçilerin yaşadığı mahalle aynı değil.

Ayrı iki bölgeden söz etmiyorum...

Bu bir sokak meselesi değil; bir söylem ve algı meselesi.

Bugün bir de dijital mahalle var artık. Ve hayatı yönetiyor...

İşçi sosyal medyada solcuları çokda takip ettiği söylenemez.

Solun yazdığı uzun analizleri, kavramsal tartışmaları görmez.

Görse bile durup okumaz.

Onun takip ettiği hesaplar başkadır.

Belki futbol, belki gündelik haber, belki dini içerikler, belki geçim derdiyle ilgili pratik bilgiler… Algoritma da bunu besler. Kimin neye baktığını görür ve önüne onu koyar. Böylece herkes kendi dijital mahallesinde dolaşır.

Solcuların mahallesi içinde geçerlidir bu durum. İlgi ve alakası düşer önüne...

Sol kendi akışında haklı cümleler kurar. Genel olarak kendi mahallesinde beğeni gelir, retweet gelir, yorum gelir. Ne kadar çok istesede işçiye ulaşmaz.

Ama o söz işçinin ekranına çoğu kez düşmez.

Düşse bile yabancı durur.

İşçi için sosyal medya da bir risk alanı olabiliyor.

İşten atılma kaygısı gibi. Açık açık taraf olmak, yorum yapmak, paylaşmak onun için çok kolay değil.

Dolayısıyla mesele sadece “ulaşmak” değil.

Solun sözü kendi çevresinde dönüyor.

İşçi ise başka bir çevrede yaşıyor.

Bir taraf kavram üretiyor.

Diğer taraf geçim hesabı yapıyor.

Bu yüzden “herkese ulaşır” denilen sosyal medya bile aslında mahalleleri daha görünmez ama daha keskin hale getiriyor. Herkes kendi yankı odasında yaşıyor. Ama herkes birbirini görüyor zannediyor...

İşçi solun ne dediğini duymuyor çünkü takip etmiyor. Suçlusu işçi değildir.

Takip etmiyor çünkü o dil ona uzak geliyor.

Uzak geliyor çünkü hayatı başka bir yerden akıyor.

Belki de mesele, işçiyi solun mahallesine çağırmak değil; solun işçinin gündemine girebilmesidir.

Onun baktığı yerden konuşmak. Mahallede kıraathanesinde, işçi havzalarında servis içinde, fabrikada makine başında

ve hatta sarı sendikaların kıskacında...

Onun kaygısına temas eden bir dil kurmak.

Aksi halde aynı şehirde, aynı ülkede, aynı pahalılığı yaşarız ama birbirimizin sözünü hiç duymayız.

Miroğlu